آيت‌اله شربيانى در سايه اتكا به نفس و پشتكار بىمانند خود توانست ، در حوزه تبريز فقه ، اصول ، معانى و بيان ، و علوم متداول عصر خويش را فرا گرفته و در اندك مدتى بين همدوره‌هاى خود از موقعيت و احترام خاصى برخوردار شود . به هوش سرشار و حافظه قوى او در فراگيرى مسائل و انتقال آن به علاقه‌مندان عامه اهل فضل و دانش معترف بوده و عموماً او را با لفظ « مولانا » مورد خطاب قرار مىدادند . هجرت به نجف اشرف آيت‌اله فاضل شربيانى پس از تكميل معلومات خود در تبريز به سال 1372 ه - . ق ، در آستانه 24 سالگى در حالى كه در بسيارى از علوم متداول حوزه ، آمادگى و شايستگى تدريس يافته بود ، جهت طى مراحل عالىتر و بهره‌مندى از اكابر حوزه بزرگ نجف ( كه در آن روزگار عظيم‌ترين دانشگاه هان تشيع و كانون برخورد عقايد و آراء انديشمندان اسلامى بود ) و به هدف كسب فيض از بارگاه ملكوتى مولاى متقيان حضرت علىبن ابيطالب ( ع ) از تبريز عازم حوزه علميه نجف اشرف گرديد . بلافاصله پس از زيارت مرقد مطهّر نخستين پيشواى شيعيان جهان وارد حوزه علميه ديرپاى نجف شده و تحصيلات عالى خود را در دروس خارج فقه و اصول آغاز نمود . آيت‌اله شربيانى از سال 1272 ه - . ق ، تا سال 1280 ه - . ق . به مدت 8 سال تمام در درس خارج فقه نابغه گرانقدر جهان اسلام خاتم‌المجتهدين شيخ مرتضى انصارى شركت نموده ، در نهايت در زمره بزرگترين و برجسته‌ترين شاگردان آن مرجع عاليقدر قرار گرفت . او توانست با كوشش شبانه‌روزى و خستگى ناپذير خود يك دوره كامل از درس خارج استاد بزرگوارش شيخ مرتضى انصارى را به رشته تحرير درآورد ، علاوه بر اين حاشيه وى بر كتب گرانسنگ مكاسب و رسائل استادش از ارزشمندترين آثار علمى و يا دگارهاى جاودان آن عالم ربّانى محسوب مىشود كه امروزه مرجع قابل اعتمادى است براى اساتيد و محققين حوزه و دانشگاه . در كرسى استادى آيت‌آاله شربيانى بعد از رحلت مرجع نامدار جهان تشيع « شيخ مرتضى انصارى » كه در سال 1281 ه - . ق ، اتفاق افتاد ، حوزه درسى مستقلى تشكيل داده و به تدريس علوم مختلف